Ήμουν 13 ετών όταν έγιναν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1974. Μαθητής 2ας Γυμνασίου. Θυμάμαι που κρατούσαμε πανό και πλακάτ, που κατεβαίναμε όλο το σχολείο μαζί, όλες οι τάξεις, κάποιοι πιο μαχητικοί, κάποιοι πιο βαριεστημένοι, όμως όλοι γεμάτοι από έναν πρωτόγνωρο ενθουσιασμό λες και συμμετείχαμε σε ένα πρωτόγνωρο happening. Ήταν πολύ "προχώ" να φοράς μπλουζάκι με στάμπα τον Τσε Γκεβάρα!
Όμως όταν φτάναμε κάτω, γύρω από το Πολυτεχνείο, ακόμα και σήμερα, θυμάμαι το πάθος που επικρατούσε και μας παρέσερνε, την αγωνιστική διάθεση, την κραυγή απελπισίας που ξεπηδούσε αυτονόητα από μέσα μας και ζητούσε ελευθερία. Η Χούντα των Συνταγματαρχών έπεσε βίαια. Και ήρθε η "αλλαγή".
Αρκετοί από εσάς θα θυμούνται τι έγινε το βράδυ που πάτησε το πόδι του στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού ο Καραμανλής! Δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Ένα υπαίθριο πάρτι, ένα rave, σαν κι αυτά που στηνόντουσαν στα Οινόφυτα, αλλά σε πολιτική και πολύ πιο μαζική εκδοχή. για χάπια ecstasy δεν υπήρχε ανάγκη. Ήταν μεταδοτική η αδρεναλίνη! Ήμασταν ευτυχισμένοι όλοι γιατί είχαμε το πιο δυνατό χτυποκάρδι. Αυτό της δημοκρατίας, της ελευθερίας λόγου και έκφρασης. Μπορούσαμε να μιλάμε ελεύθερα πάλι. Κι αν μιλήσαμε! Ατέρμονες οι συζητήσεις και οι καβγάδες σε καφενεία, στα λεωφορεία, μέσα στα ίδια μας τα σπίτια… Παντού! Άλλοι με το avant-garde ΠΑΣΟΚ, άλλοι με την Ν.Δ, κι άλλοι με το μονολιθικό ΚΚΕ και τα παρακλάδια της Αριστεράς και του Κομμουνισμού: ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ, ΜΑΟΪΣΤΕΣ κοκ…
Οι Έλληνες αγαπάμε τα πανηγύρια, κι έχουμε να θυμόμαστε άπειρα. Όχι μονάχα πολιτικά. Την νίκη του μας στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπάσκετ το 1987 με τον θεοποιημένο Γκάλη, την κοσμοπλημμύρα που αποθέωνε σαν τη... Βασιλομήτορα τον Ρεχάγκελ και την ομάδα του το 2004 και φυσικά την Ολυμπιακή μας περηφάνια, πάλι το 2004 , όπου -προς έκπληξη όλων μας- φερθήκαμε σαν τις Ουρσουλίνες σε περίοδο εγκράτειας!
Υπάρχουν πολλές παρόμοιες στιγμές ακόμα! Και μην ξεχάσουμε τις προεκλογικές ομιλίες του Παπανδρέου στο Σύνταγμα "Αυτό που συμβαίνει σήμερα, δεν έχει συμβεί ποτέ!" Χαχαχα… Το θυμάμαι και… Πώς αλλάζουν τα πράγματα...
Ωραία είναι τα πανηγύρια. Κι έμενα μ’ αρέσουν. Πήρα και σφυρίχτρα! Και ναι! "Ψήθηκα πως κάτι γίνεται. Πώς θα αλλάξουμε κάτι". Οι πρώτες μέρες μου προκάλεσαν δέος, δεν το κρύβω. Κι οργή κι αγανάκτηση για τα χάλια και το ξεπούλημά μας! Για το προσχεδιασμένο από χρόνια και από μεγάλες δυνάμεις ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ! Σιγά σιγά, στη διάρκεια του εικοσαημέρου σχεδόν που κρατά αυτή η ιστορία, τα πράγματα μέρα με την μέρα άλλαζαν.
Όμως όταν φτάναμε κάτω, γύρω από το Πολυτεχνείο, ακόμα και σήμερα, θυμάμαι το πάθος που επικρατούσε και μας παρέσερνε, την αγωνιστική διάθεση, την κραυγή απελπισίας που ξεπηδούσε αυτονόητα από μέσα μας και ζητούσε ελευθερία. Η Χούντα των Συνταγματαρχών έπεσε βίαια. Και ήρθε η "αλλαγή".
Αρκετοί από εσάς θα θυμούνται τι έγινε το βράδυ που πάτησε το πόδι του στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού ο Καραμανλής! Δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Ένα υπαίθριο πάρτι, ένα rave, σαν κι αυτά που στηνόντουσαν στα Οινόφυτα, αλλά σε πολιτική και πολύ πιο μαζική εκδοχή. για χάπια ecstasy δεν υπήρχε ανάγκη. Ήταν μεταδοτική η αδρεναλίνη! Ήμασταν ευτυχισμένοι όλοι γιατί είχαμε το πιο δυνατό χτυποκάρδι. Αυτό της δημοκρατίας, της ελευθερίας λόγου και έκφρασης. Μπορούσαμε να μιλάμε ελεύθερα πάλι. Κι αν μιλήσαμε! Ατέρμονες οι συζητήσεις και οι καβγάδες σε καφενεία, στα λεωφορεία, μέσα στα ίδια μας τα σπίτια… Παντού! Άλλοι με το avant-garde ΠΑΣΟΚ, άλλοι με την Ν.Δ, κι άλλοι με το μονολιθικό ΚΚΕ και τα παρακλάδια της Αριστεράς και του Κομμουνισμού: ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ, ΜΑΟΪΣΤΕΣ κοκ…
Οι Έλληνες αγαπάμε τα πανηγύρια, κι έχουμε να θυμόμαστε άπειρα. Όχι μονάχα πολιτικά. Την νίκη του μας στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μπάσκετ το 1987 με τον θεοποιημένο Γκάλη, την κοσμοπλημμύρα που αποθέωνε σαν τη... Βασιλομήτορα τον Ρεχάγκελ και την ομάδα του το 2004 και φυσικά την Ολυμπιακή μας περηφάνια, πάλι το 2004 , όπου -προς έκπληξη όλων μας- φερθήκαμε σαν τις Ουρσουλίνες σε περίοδο εγκράτειας!
Υπάρχουν πολλές παρόμοιες στιγμές ακόμα! Και μην ξεχάσουμε τις προεκλογικές ομιλίες του Παπανδρέου στο Σύνταγμα "Αυτό που συμβαίνει σήμερα, δεν έχει συμβεί ποτέ!" Χαχαχα… Το θυμάμαι και… Πώς αλλάζουν τα πράγματα...
Ωραία είναι τα πανηγύρια. Κι έμενα μ’ αρέσουν. Πήρα και σφυρίχτρα! Και ναι! "Ψήθηκα πως κάτι γίνεται. Πώς θα αλλάξουμε κάτι". Οι πρώτες μέρες μου προκάλεσαν δέος, δεν το κρύβω. Κι οργή κι αγανάκτηση για τα χάλια και το ξεπούλημά μας! Για το προσχεδιασμένο από χρόνια και από μεγάλες δυνάμεις ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ! Σιγά σιγά, στη διάρκεια του εικοσαημέρου σχεδόν που κρατά αυτή η ιστορία, τα πράγματα μέρα με την μέρα άλλαζαν.
Οι οργισμένοι μπροστινοί στους οποίους αρκετές φορές βρέθηκα, με τις σφυρίχτρες, τις καραμούζες, τα κουζινικά και προ παντός την κυκλοθυμική εναλλαγή οργής και χαράς, άρχισαν να μου θυμίζουν χούλιγκαν σε γήπεδα. Τις επόμενες μέρες, κι ενώ …μαχητικές (όλες ίδιες σε στόμφο) φωνές, σκόρπιζαν επαναστατικό ρίγος με τις προτάσεις τους, στις συνελεύσεις στο κέντρο της πλατείας, άλλοι, έφηβοι, προφανώς θαμώνες της καλοκαιρινής παραλίας του Σχοινιά ή του Αστέρα, έπαιζαν ρακέτα, ποδόσφαιρο, μπάσκετ σε στημένα δίχτυα και οι πιο μεγάλοι τάβλι, για να περάσει η ώρα. Κάπως έπρεπε να περάσει κι αυτή εδώ που τα λέμε. Ταυτόχρονα ενώ η κυρία Ελένη Λουκά αυτοαποκαλούνταν Μπουμπουλίνα(!) και διάφοροι κήρυκες και γραφικοί ανέβαιναν σε αυτοσχέδια έδρανα μαζεύοντας γύρω τους περίεργα ακροατήρια, το νυφοπάζαρο πάνω - κάτω, άρχισε να μου θυμίζει το "Πέντε κρίκοι ένα τάλιρο"! ("Λούνα Παρκ" σε σκηνοθεσία Δαλιανίδη σουξέ της ΕΡΤ την δεκαετία του 80). Μην παρεξηγηθώ. Καλύτερα όλα αυτά απ’ το τίποτα. και πολύ εκτονωτικά ταυτόχρονα. Και παρά τον ενίοτε τραγελαφικό χαρακτήρα τους εγώ συνεχίζω να πηγαίνω στην ΠΛΑΤΕΙΑ!
Να ακούω, από περιέργεια περισσότερο, τα υποκινούμενα από κόμματα στην πλειοψηφία τους, φοιτητούδια να θέλουν ν' αλλάξουν τον κόσμο, αλλά και τα άλλοτε φοβισμένα κι άλλοτε βαριεστημένα μπατσάκια, όρθια μπροστά από τα ευζωνάκια! Και φυσικά να χαζεύω τα λεντάκια. Πολλά λεντάκια. Ούτε στο studio τόση ψυχεδέλεια !
Θα τα θυμάμαι πάντα όλα αυτά. Και τις κραυγές αγανάκτησης που με συγκίνησαν και με ανατρίχιασαν, και τα φιλιά που ανταλλάσσουν τα ερωτευμένα που πολύ πιθανώς μόλις γνωρίστηκαν και τα τσουρέκια, που οι πιο..χαλαροί τρώνε στρογγυλοκαθισμένοι στην καφετέρια του Κρικελή και τον Άι Βασίλη (ναι είδα έναν τυπάκο που μπέρδεψε το Μνημόνιο με τα Χριστούγεννα) και τα "καμάκια" και τις χυδαίες ομαδικές ιαχές - βρισιές συνθήματα! και τα χιλιααααάδες χαμόγελα!
Ελπίζω κι εύχομαι κάποτε όλα αυτά να τα θυμόμαστε με περηφάνια. ΜΑΚΑΡΙ να βγει κάτι απ' αυτό.
Προς το παρόν, αν και χαίρομαι που αντιδράσαμε έστω και τόσο ... απρόβλεπτα, παρά τις όποιες διαφωνίες η συνείδησή μου με ωθεί στο να ακολουθώ το επαναστατικό (;) "ρεύμα". Σαν θύμα με τα θύματα! Σαν άνεργος ελεύθερος επαγγελματίας με τους άλλους άνεργους ελεύθερους επαγγελματίες.
Διότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι προς το παρόν σιωπούν, ή συμμετέχουν εξ αποστάσεως. Για να δούμε σε λίγες μέρες που θα ανακοινωθούν οι απολύσεις και στο δημόσιο αν θα κρατήσουν αυτή την απόσταση;
Αυτό που με στενοχωρεί όμως πάνω όσο τίποτε άλλο είναι ΟΛΑ αυτά τα παιδιά! Δίχως μέλλον, αποκεφαλισμένα, νυν και μελλοντικά σκλαβάκια. Αχ ρε παιδιά! Μήπως αντί να αφήσετε το μπλα μπλα να σκεφτείτε πιο δραστικούς τρόπους για να πληρώσουν τα καθίκια που σας στερούν το μέλλον και την ελπίδα. Μας τα πήραν ΟΛΑ ρε μάγκες! Εγώ, στον ύπνο μου ονειρεύομαι λαϊκά δικαστήρια! Απατεώνες πίσω απ’ τα κάγκελα, λαμόγια, λακέδες, επαγγελματίες δίχως συνείδηση και νόμιμη ταρίφα, γιατρούς που εξακολουθούν να ζητούν "φακελάκια" και φυσικά τους πολιτικούς δεινόσαυρους με χειροπέδες δίπλα στους μεγαλοκαρχαρίες και τα γνωστά μας κοράκια!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου