Φοβάμαι τους ανθρώπους που τριάντα εφτά χρόνια δεν πήραν χαμπάρι και μια ωραία μέρα του Μάη βγήκαν στο δρόμο με σημαίες, κατσαρόλια και σφυρίχτρες, εργαλεία της αγανάκτησης «κλέφτες και λεροί».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά αδειάζουν τη βρώμα τους στη δική σου και τη δική μου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που κλείδωναν την πόρτα για να χαρούν τη μοιρασιά και τώρα τους βλέπεις στο Σύνταγμα (δίχως να ξέρουν τι σημαίνει αυτή η λέξη) επειδή δεν έχει άλλα να τσεπώσουν.
Φοβάμαι τους ἀνθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα...
ξανασπάζουν, επειδή τους έχει πιάσει το μεράκι της Πολιτικής και έχουν και «ἀπόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που είχαν το δικό τους πεζοδρόμιο για να βρίσκουν το δρόμο τους και τώρα τον ίδιο δρόμο θέλουν, όσο στραβό τον ξέρουν.
Φοβάμαι, φοβάμαι την άνεση της «αγανάκτησης» ενώ η δουλειά είναι πολλή και δεν αρχίζει.
Αυτές τις μέρες φοβάμαι ακόμα περισσότερο, επειδή φωνάζω «να πιάσουμε δουλειά» και κανείς δεν κρατάει τίποτα στα χέρια του, ούτε καν τέτοιες λέξεις.
Φοβάμαι επειδή το έργο παίζεται επί τριάντα εφτά χρόνια. Μάρτυρας ο ποιητής Μανώλης Αναγνωστάκης
"ΦΟΒΑΜΑΙ" (του Μανώλη Αναγνωστάκη)
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ...
ξανασπάζουν ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.
...αυτά έγραφε ο Μανώλης Αναγνωστάκης για την κοινωνία της μεταπολίτευσης εν ετει 1983
Φοβάμαι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά αδειάζουν τη βρώμα τους στη δική σου και τη δική μου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που κλείδωναν την πόρτα για να χαρούν τη μοιρασιά και τώρα τους βλέπεις στο Σύνταγμα (δίχως να ξέρουν τι σημαίνει αυτή η λέξη) επειδή δεν έχει άλλα να τσεπώσουν.
Φοβάμαι τους ἀνθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα...
ξανασπάζουν, επειδή τους έχει πιάσει το μεράκι της Πολιτικής και έχουν και «ἀπόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους που είχαν το δικό τους πεζοδρόμιο για να βρίσκουν το δρόμο τους και τώρα τον ίδιο δρόμο θέλουν, όσο στραβό τον ξέρουν.
Φοβάμαι, φοβάμαι την άνεση της «αγανάκτησης» ενώ η δουλειά είναι πολλή και δεν αρχίζει.
Αυτές τις μέρες φοβάμαι ακόμα περισσότερο, επειδή φωνάζω «να πιάσουμε δουλειά» και κανείς δεν κρατάει τίποτα στα χέρια του, ούτε καν τέτοιες λέξεις.
Φοβάμαι επειδή το έργο παίζεται επί τριάντα εφτά χρόνια. Μάρτυρας ο ποιητής Μανώλης Αναγνωστάκης
"ΦΟΒΑΜΑΙ" (του Μανώλη Αναγνωστάκη)
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἑφτὰ χρόνια ἔκαναν πὼς δὲν εἶχαν πάρει χαμπάρι καὶ μία ὡραία πρωία μεσοῦντος κάποιου Ἰουλίου βγῆκαν στὶς πλατεῖες μὲ σημαιάκια κραυγάζοντας «δῶστε τὴ χούντα στὸ λαό».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σοῦ κλείναν τὴν πόρτα μὴν τυχὸν καὶ τοὺς δώσεις κουπόνια καὶ τώρα τοὺς βλέπεις στὸ Πολυτεχνεῖο νὰ καταθέτουν γαρίφαλα καὶ νὰ δακρύζουν.
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γέμιζαν τὶς ταβέρνες καὶ τὰ σπάζαν στὰ μπουζούκια κάθε βράδυ καὶ τώρα τὰ...
ξανασπάζουν ὅταν τοὺς πιάνει τὸ μεράκι τῆς Φαραντούρη καὶ ἔχουν καὶ «ἀπόψεις».
Φοβᾶμαι τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἄλλαζαν πεζοδρόμιο ὅταν σὲ συναντοῦσαν καὶ τώρα σὲ λοιδοροῦν γιατὶ, λέει, δὲν βαδίζεις ἴσιο δρόμο.
Φοβᾶμαι, φοβᾶμαι πολλοὺς ἀνθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ἀκόμη περισσότερο.
...αυτά έγραφε ο Μανώλης Αναγνωστάκης για την κοινωνία της μεταπολίτευσης εν ετει 1983
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου